
*உலகப் பசியை போக்கும் உருளைக்கிழங்கு!*
மக்களின் கலோரி தேவைகளை நிறைவு செய்வதில் அரிசி, கோதுமை, மக்காச்சோளம் ஆகியவை முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. இந்த வரிசையில் உலக அளவில் நான்காம் இடத்தை உருளைக்கிழங்கு பிடித்துள்ளது. அரிசி, கோதுமை ஆகியவை செழித்து வளர அதிக அளவில் நீர்ச்சத்தும் முறையான பராமரிப்பும் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால் உருளைக்கிழங்கு அப்படியல்ல, இதனை உங்கள் வீட்டுக்குள்ளேயே ஒரு சிறிய வாளியில் கூட மிக எளிதாகப் பயிரிட முடியும். சத்துக்கள் மிகக் குறைவாக உள்ள மலைப்பாங்கான மண், தரிசு நிலம், வறண்ட பாலைவன மண் மற்றும் கடுமையான குளிர்காலத்தைக் கொண்ட நாடுகளில் கூட உருளைக்கிழங்கால் மிக எளிதாக வளர முடியும்.
பதினெட்டு மற்றும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுகளில் அயர்லாந்து நாட்டில் உருளைக்கிழங்கு மிகப்பெரிய சமூக மற்றும் பொருளாதார மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. மிகக் குளிரான, அடிக்கடி மழை பெய்யும் நிலப்பரப்பைக் கொண்ட அயர்லாந்து கிராமங்களில் வாழ்ந்த விவசாயிகளால் தங்களின் முதன்மை உணவான கோதுமையையோ அல்லது பார்லியையோ பயிரிட முடியவில்லை. மேலும் அங்கிருந்த ஒவ்வொரு விவசாயக் குடும்பத்துக்கும் மிகச் சிறிய அளவிலான அரை ஏக்கர் அல்லது ஒரு ஏக்கர் நிலம் மட்டுமே சொந்தமாக இருந்தது.
அத்தகைய சிறிய அளவிலான ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் உருளைக்கிழங்கு பயிரிட்டபோது, அது அந்த முழு குடும்பத்தின் ஒரு வருடத் தேவைக்கான உணவை மிக தாராளமாக வழங்கியது. இறைச்சியைக் கூட வாங்கி உண்ண முடியாத கொடூரமான ஏழ்மையில் இருந்த அயர்லாந்து மக்கள், தினமும் உருளைக்கிழங்கையும் மோரையும் மட்டுமே உணவாக உட்கொண்டு வாழ்ந்து வந்தனர். உருளைக்கிழங்கில் இருந்த மாவுச்சத்தும் வைட்டமின்களும், மோரில் இருந்த புரதம் மற்றும் கால்சியமும் இணைந்து அவர்களுக்குப் போதுமான முழுமையான ஊட்டச்சத்துக்களை அளித்து வந்தன.
இதனால் அயர்லாந்தில் உருளைக்கிழங்கு பயிர் பரவலானவுடன் அயர்லாந்தின் மக்கள் தொகை 1780 முதல் 1840 வரையிலான அறுபது ஆண்டுகளில் இரு மடங்காக உயர்ந்தது.
உருளைக்கிழங்கில் உடலுக்குத் தேவையான பொட்டாசியம், வைட்டமின் சி மற்றும் நார்ச்சத்து ஆகியவை அதிக அளவில் நிறைந்துள்ளன. மேலும் அரிசி, கோதுமை போன்ற பயிர்களைப் போல இதற்கு அதிக அளவில் பூச்சிக்கொல்லி மருந்துகள் எதுவும் தேவையில்லை என்பதால் இதனை வளர்ப்பதும் மிக எளிதானதாக இருந்தது. இந்த அற்புதமான உணவைத் தென் அமெரிக்காவில் இருந்து ஐரோப்பாவிற்கு முதன்முதலில் கொண்டு வந்தவர்கள் ஸ்பானியர்கள் ஆவர்.
தென் அமெரிக்காவின் பெரு நாட்டில் உள்ள ஆண்டிஸ் மலைத்தொடரின் மிகக் குளிரான, உயரமான பகுதிகளில் வாழ்ந்த இன்கா மக்கள் (Inca empire) தங்களின் உணவுக்காகப் பத்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, அதாவது கிமு 8000 முதல் 5000 வரையிலான காலகட்டத்தில், காடுகளில் தானாக வளர்ந்த காட்டுக்கிழங்குகளை நம்பியிருக்கத் தொடங்கினர்.
இன்கா மக்கள், அறுவடை செய்த உருளைக்கிழங்குகளை ஜூன் மற்றும் ஜூலை மாதங்களின் குளிர்கால இரவுகளில் ஆண்டிஸ் மலையின் உறைபனியில் திறந்தவெளியில் பரப்பி வைத்தனர். அங்கு நிலவும் பூஜ்ஜியத்திற்கும் குறைவான கடும் குளிரில் உருளைக்கிழங்குகள் முற்றிலும் உறைந்துபோகும். மறுநாள் பகலில் கடுமையான சூரிய வெப்பம் படும்போது அவற்றின் மேல் மக்கள் நடந்து, தங்கள் கால்களால் மிதித்து, அவற்றில் இருக்கும் நீர்ச்சத்து முழுவதையும் பிழிந்து வெளியேற்றினர். அதன்பின் மீண்டும் இரவில் அவை உறைபனியில் உறைந்து போகும், மறுநாள் பகலில் மீண்டும் அவற்றின் மேல் நடந்து மிதிப்பார்கள். இப்படி நாலைந்து நாட்கள் தொடர்ந்து செய்தபின் உருளைக்கிழங்கு தன் நீர்ச்சத்து முழுவதையும் இழந்து தட்டையான ரொட்டி போல மாறும். இதற்குச் சுன்யோ (Chuno) என்று பெயர்.
இந்த சுன்யோவின் மிக முக்கிய சிறப்பம்சம் என்னவென்றால், இதில் நீர்ச்சத்து மற்றும் ஈரப்பதம் பூஜ்ஜியமாக இருப்பதால், எந்தவிதமான நவீன குளிரூட்டும் வசதியும் இல்லாமல் சாதாரண அறையிலேயே சுமார் இருபது ஆண்டுகள் வரை கெட்டுப்போகாமல் அப்படியே சேமித்து வைக்க முடியும். பஞ்சம் ஏற்படும் காலங்களிலும், கடுமையான போர்க்காலங்களிலும், பயிர்கள் விளையாத வறட்சி காலங்களிலும் இன்கா மக்களுக்கு இந்த சுன்யோவே மிக முக்கிய உணவு ஆதாரமாக விளங்கி அவர்களின் பசியைப் போக்கியது. இந்த உணவு இன்றும் ஆண்டிஸ் மலைப்பகுதி மக்களின் பாரம்பரிய உணவாக நீடிக்கிறது.
இன்றும் கொடூரமான குளிர்காலம் நிலவும் பெலாரஸ், உக்ரைன், ரஷ்யா, போலந்து ஆகிய நாடுகள் தங்களின் கலோரி தேவைகளுக்குக் கோதுமையை விட உருளைக்கிழங்கையே பெரிதும் நம்பியுள்ளன. குறிப்பாக, உலகிலேயே உருளைக்கிழங்கு நுகர்வில் முதலிடத்தில் இருக்கும் பெலாரஸ் நாட்டின் குடிமகன் ஒருவர் ஆண்டு ஒன்றுக்குச் சராசரியாக 170 கிலோ உருளைக்கிழங்கைத் தன் அன்றாட உணவாக உட்கொள்கிறார்.
இவ்வாறாகப் பத்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆண்டிஸ் மலையில் தொடங்கிய உருளைக்கிழங்கின் பயணம், இன்றும் உலக மக்களின் பசியைப் போக்கும் ஒரு மிக முக்கிய கலோரி ஆதாரமாகத் தொடர்கிறது.
